บันทึกครั้งที่13

บันทึกครั้งที่13

วันที่ 24 เมษายน 2563

วันนี้ไม่ได้เรียนเรื่องของเนื้อหา แต่เป็นการแจ้งวันเวลาส่งงานต่างๆ และกำหนดสอบออนไลน์  และส่วนมากก็เป็นการพูดคุยถามความคืบหน้าของงาน 

👇👇👇👇👇

บันทึกครั้งที่12

บันทึกครั้งที่12

วันที่ 17 เมษายน 2563

อาจารย์ขอดูความคืบหน้าของการสังเกตพัฒนาการและพฤติกรรมของน้องๆ คนละ1แผ่น

และอาจารย์ได้ยกตัวอย่างของเพื่อนๆมา5คนมาอธิบาย ที่เราได้สังเกต เขียนออกมาและอาจารย์ก็ได้แนะนำและบอกเพิ่มเติมลักษณะในการเขียนอีก

👇👇👇👇👇

บันทึกครั้งที่11

บันทึกครั้งที่11

วันที่ 10 เมษายน 2563

     วันนี้อาจารย์อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับงาน เรื่องของการสังเกตพฤติกรรมของเด็กที่อาจารย์ได้สั่งไว้ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ว่าจะต้องสังเกตยังไง และลักษณะการเขียนต้องเขียนอย่างไร

บันทึกครั้งที่10

บันทึกครั้งที่10

วันที่ 3 เมษายน 2563

เนื้อหาที่เรียน
👇👇👇

อาจารย์อะิบายถึง  เรื่องเเบบบันทึกพฤติกรรมต่างๆ เนื่องจากมีบ้างคนที่ไม่เข้าใจ 

 อาจารย์อธิบายเรื่องของมาตราฐานคุณลักษณะอันพึ่งประสงค์สำหรับเด็กอายุ 3-6 ปี

คู่มือและลายระเอียด

👇👇👇👇👇

หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย

บันทึกครั้งที่9

บันทึกครั้งที่9

วันที่  27 มีนาคม 2563

เนื้อหาที่เรียน

 

เรื่องปัญหาพัฒนาการและพฤติกรรมเด็กปฐมวัย

👉หลักสังเกตว่าพฤติกรรมใดเป็นปัญญา👈

👉การร้องอาละวาด👈

 

👉การแก้ไขการร้องอาละวาด👈

 งานที่อาจารย์มอบหมายคือ การออกแบบการสังเกตพฤติกรรมของเด็กปฐมวัยทั้ง 4 ด้าน

บันทึกครั้งที่8

บันทึกครั้งที่8

วันที่  20 มีนาคม 2563

วันนี้เป็นการเรียนออนไลน์  แต่ให้เป็นการสังเกตเด็กเล็กน้อยผ่านการเรียนออนไลน์ 

ต่อมาได้สั่งงาน ให้ดูคลิปแล้วสังเกตตอบคำถามของคลิปวิดีโอ

บันทึกครั้งที่7

บันทึกครั้งที่7

วันที่ 13 มีนาคม 2563

อาจารย์บอกคะแนนสอบเมื่อครั้งที่แล้ว 
แล้วก็พรีเซนต์งานวิจัย


😄😄😄😄😄😄😄

💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛💛

  

😊😊😊😊😊😊😊😊

บันทึกครั้งที่4

บันทึกครั้งที่4

วันที่ 31 มกราคม 2563

เนื้อหาที่เรียน

สมรรถนะทั้ง 7 ด้านของเด็กปฐมวัย

ความหมาย

สมรรถนะ (Competency)

 คือพฤติกรรมบ่งชี้ของแต่ละวัย (ช่วงอายุ) ว่าสามารถทำอะไรได้บ้าง (Can do)

ตัวอย่าง : การเคลื่อนไหวและการทรงตัว

   3 ปี – วิ่งและหยุดเองได้

   4 ปี – เดินต่อเท้าไปข้างหน้าโดยกางแขน

   5 ปี – เดินต่อเท้าไปข้างหลังโดยไม่กางแขน

ตัวอย่าง : การมีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนเด็ก

   3 ปี – พูดคุยและเล่นกับเพื่อนเด็กด้วยกัน

   4 ปี – ช่วยเหลือเพื่อน

   5 ปี – ชวนเพื่อนมาเล่นด้วยกันโดยกำหนดสถานที่

ตัวอย่าง : ความทรงจำ

   3 ปี – ท่องคำคล้องจองสั้น ๆ ได้

   4 ปี – บอกชื่อวันในหนึ่งสัปดาห์

   5 ปี – บอกหมายเลขโทรศัพท์ที่บ้านได้

ตัวอย่าง : การคิดอย่างมีวิจารณญาณ

   3 ปี – แก้ปัญหาในชีวิตประจำวันได้ โดยการลองผิดลองถูก เช่น สวมรองเท้า ติดกระดุม

   4 ปี – แก้ปัญหาโดยใช้อุปกรณ์ช่วย เช่น ใช้ไม้เขี่ยสิ่งของที่เอื้อมไม่ถึง

   5 ปี – แก้ปัญหาได้หลายวิธี และรู้จักเลือกวิธีที่เหมาะสม

ความสำคัญ

<ทำให้พ่อแม่ ผู้ปกครอง ผู้ดูแลเด็กและครูปฐมวัยมีความรู้ ความเข้าใจ เด็กปฐมวัยมากขึ้น

<สร้างความตระหนักในความสำคัญของการพัฒนาเด็กในช่วงปฐมวัยมากขึ้น

<ชี้แนะแนวทางในการพัฒนาเด็กเป็นเสมือน “คู่มือช่วยแนะแนว”

<ส่งเสริมวิธีการอบรมเลี้ยงดูเด็กปฐมวัยให้ได้คุณภาพดียิ่งขึ้น

<ทำให้ทุกภาคส่วนที่เกี่ยวข้องกับการพัฒนาเด็กปฐมวัยมีเป้าหมายร่วมกันและประสานประโยชน์เพื่อเด็กได้ดียิ่งขึ้น

สมรรถนะ 7 ด้าน ประกอบด้วย

(1) การเคลื่อนไหวและสุขภาพทางกาย  

(2) พัฒนาการด้านสังคม

(3) พัฒนาการด้านอารมณ์ 

(4) พัฒนาการด้านการคิดและสติปัญญา

(5) พัฒนาการด้านภาษา 

(6) พัฒนาการด้านจริยธรรม

(7) พัฒนาการด้านการสร้างสรรค์

 

สุดท้ายก่อนจะปล่อย อาจารย์ได้สอสวิธีการหาวิจัย

บันทึกครั้งที่3

บันทึกครั้งที่3

วันที่ 24 มกราคม 2563



ก่อนเริ่มเรียนอาจารย์ได้เกี่นวกัยการไปเยี่ยมโรงเรียนในเดือนแบ่งไปเชคละครึ่งเดือน

เนื้อหาที่เรียน

พัฒนาการเด็กปฐมวัย

1. พัฒนาการผิดปกติ

- ถ้าพบเร็ว สามารถแก้ไขรักษาได้เร็ว กลับมามีพัฒนาการปกติได้

- รายที่แก้ไขไม่ได้ หาทางให้มีพัฒนาการใกล้เคียงปกติมากที่สุด หรือส่งต่อ

2. พัฒนาการปกติ

- ส่งเสริม

แรกเกิด-อายุต่ำกว่า 1 เดือน

- มองหน้าสบตา

- ตอบสนองต่อเสียงพูด ทำเสียงในลำคอ

อายุ 1-2 เดือน

- สนใจฟัง และมองหาเสียง ทำเสียงอูอา โต้ตอบ

- มองหาสิ่งที่เคลื่อนไหว

- ชันคอในท่าคว่ำ

อายุ 3-4 เดือน

- หันหาเสียง

- หัวเราะได้

อายุ 5-6 เดือน

- แสดงอารมณ์และท่าทาง เช่น ขัดใจ ดีใจ

- หันตามเสียงเรียกชื่อ

อายุ 7-8 เดือน

- ทำเสียงพยางค์เดียว เช่น จ๊ะ หม่ำ

- มองตามของตก

- นั่งทรงตัวได้เองโดยไม่ต้องใช้มือยัน

อายุ 9-10 เดือน

- เล่นจ๊ะเอ๋

- ใช้ท่าทางหรือการชี้บอกความต้องการ

- เกาะและเหนี่ยวตัวลุกจากท่านั่ง

อายุ 11-12 เดือน 

- เลียนแบบท่าทาง

- เข้าใจเสียงห้ามและหยุดทำ

- ยืนได้เองชั่วครู่ หรือตั้งไข่

  

บันทึกครั้งที่2

บันทึกครั้งที่2

วันที่ 17 มกราคม 2563

เนื้อหาที่เรียน

พฤติกรรม หมายถึง กริยาที่แสดงออกทุกรูปแบบของสิ่งมีชีวิตเพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้าทั้งภายนอกและภายใน 

พฤติกรรมแบ่งออก 2 แง่ 

 - การกระทำต่างๆ ที่ผู้อื่นสังเกตได้ แสดงออกให้เลย เช่น การร้องไห้ การหัวเราะ การกิน

- กระบวนการต่างๆ การแสดงที่อยู่ภายใน

สิ่งกำหนดพฤติกรรม

-กรรมพันธุ์ 

• บุคคลิกภาพ
• สังคม
• วัฒนธรรม

 -สิ่งแวดล้อม

• การส่งเสริม การขัดเกลา
• คุณสมบัติจากสภาพแวดล้อม
• ตำแหน่งที่ตั้งของสภาพแวดล้อม

-กระบวนการเกิดพฤติกรรม

• กระบวนการรับรู้
• กระบวนกราคิด
• กระบวนการแสดงออก

ประเภทของพฤติกรรม

พฤติกรรมภายนอก  พฤติกรรมภายนอก (Overt Behavior) คือ การกระทำหรือปฏิกิริยาทางร่างกาย ที่ทั้งเจ้าตัวและบุคคลอื่นสามารถสังเกตผ่านอวัยวะรับสัมผัส/ประสาทสัมผัส (ตา หู จมูก ลิ้น หรือผิวหนัง) หรือใช้เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ช่วยสังเกต

พฤติกรรมภายใน

  พฤติกรรมภายใน (Covert Behavior)  คือ กระบวนการที่เกิดขึ้นในตัวบุคคลจะโดยรู้สึกตัวหรือไม่รู้สึกตัวก็ตาม เป็นกระบวนการที่ไม่สามารถสังเกตได้และไม่สามารถใช้เครื่องมือวัดได้โดยตรง หากเจ้าของพฤติกรรมไม่บอก (บอกกล่าว เขียน หรือแสดงท่าทาง) ได้แก่ ความคิดอารมณ์ความรู้สึก ความจำ การรับรู้ ความฝัน รวมถึง การรับสัมผัสต่างๆ เช่น การได้ยิน การได้กลิ่นความรู้สึกทางผิวหนัง เป็นต้น

กลไกการเกิดพฤติกรรม

 การที่พฤติกรรมใดพฤติกรรมหนึ่งจะเกิดขึ้นได้นั้นจะต้องประกอบด้วย

1. สิ่งเร้าหรือตัวกระตุ้น (STIMULUS)

2. เหตุจูงใจ (MOTIVATION) 

ซึ่งหมายถึงความพร้อมภายในร่างกายของสัตว์ก่อนที่จะแสดงพฤติกรรม เช่น ความหิว ความกระหาย เป็นต้น

ระหว่างรอเพื่อนๆมาให้ครบอาจารย์เปิดการ์ตูนให้ดูด้วย น่ารักมากกกกกกก

 

แล้วก็เล่นเกมจับผิดภาพ นับหน้าคน นับขาช้าง นับตัวอักษรตัวF เป็นต้น  ฉันนับจนตาลายไปหม๊ดดดดด

ี้้ีัี้รี้ิรา่้ิ้

บันทึกครั้งที่1

บันทึกครั้งที่1

วันที่ 10 มกราคม 2563

เป็นการเรียนวันแรก อาจารย์ได้ปฐมนิเทศ ตารางเรียนของแต่ละคน เล่นเกมตอบคำถามซึ่งยากมากกก

แล้วอาจารย์ก็ให้หาบทความสุดท้ายก็พูดเรื่องเรียนของสัปดาห์ต่อไป 

    

บันทึกครั้งที่6

บันทึกครั้งที่6

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563

อาทิตย์นี้อาจารย์ให้นำเสนอของแต่ละแล้วก็มาสุปของตัวเองและเพื่อนอีก4คนโดยห้มซ้ำเรื่องกัน

สรุปบความ

ของตัวเองเรื่อง เทคนิคสร้างนิสัยและปรับพฤติกรรม

หลักในการควบคุมเด็กให้ได้ผล

1.ใช้การออกคำสั่งที่เอาจริง แต่ไม่ใช้อารมณ์โกรธ เพราะการที่พ่อแม่ใช้อารมณ์โกรธจะทำให้เกิดผลเสียตามมา

2.ความสม่ำเสมอ คงเส้นคงวา ผู้ใหญ่จึงควรตกลงกันให้เรียบร้อยด้วยเหตุผลก่อน จะได้ควบคุมเด็กไปในทิศทางเดียวกัน

3.ความหนักแน่น มั่นคง เวลาพ่อแม่บอกว่า “ไม่” เด็กอาจร้องหรือมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม พฤติกรรมที่ลงไปร้องดิ้น หรือร้องนานไม่ยอมหยุดเวลาถูกขัดใจ พ่อแม่ควรหนักแน่นมั่นคง ไม่โลเล

ในกรณีที่พ่อแม่ไม่สามารถออกคำสั่งได้และลูกไม่เชื่อฟัง การเรียกให้เข้ามุมหรือนั่งบนเก้าอี้เด็กมักไม่ทำตาม กรณีนี้ควรปรึกษาแพทย์เพื่อการปรับพฤติกรรมที่เหมาะสมต่อไป การควบคุมเด็กนั้น พ่อแม่ และผู้ดูแลต้องคิดในใจว่ากำลังทำหน้าที่สำคัญ อีกข้อหนึ่งของพ่อแม่ คือ การควบคุมกฎเกณฑ์ระเบียบวินัย ซึ่งเป็นสิ่งดี ๆ ที่เราจะให้กับเด็ก การควบคุมต้องไม่เข้มงวดเกินไป และไม่ยอมตามใจเด็กมากเกินไป บางครั้งการควบคุมเด็กขึ้นอยู่กับบุคลิกภาพ และอารมณ์ของพ่อแม่ด้วย

บทความของนางสาว วรรณกานต์ บุญเหมาะ

 เรืี่องโรคพฤติกรรมดื้อต่อต้าน? พ่อแม่ต้องพาไปพบแพทย์เพื่อบำบัด

  ผลสำรวจของกรมสุขภาพจิตในกลุ่มเด็กอายุ 13-17 ปี ครั้งล่าสุดในปี 2559 พบเด็กป่วยเป็นโรคดื้อต่อต้านร้อยละ 2 หรือมีประมาณ 80,000 คนทั่วประเทศ ในเด็กชายพบร้อยละ 2.3 เด็กหญิงร้อยละ 1.7 โรคนี้เกิดมาจากหลายสาเหตุร่วมกันทั้งตัวเด็กเองที่มีพื้นฐานเป็นเด็กอารมณ์ร้อน และสภาพแวดล้อมเช่น ความสัมพันธ์ในครอบครัวไม่ดี ใช้ความรุนแรง การตั้งกฎระเบียบที่ไม่สม่ำเสมอของพ่อแม่ที่น่าเป็นห่วงพบว่ายังมีพ่อแม่มีความเชื่อผิดๆ คิดว่าเด็กดื้อตามปกติ จึงไม่ได้พาไปรักษา แต่ให้การดูแลตามความเชื่อ คือ
1.ปล่อยไปตามธรรมชาติ เด็กน่าจะดีขึ้นเอง 
2. ไม่ขัดใจลูก เพราะกลัวลูกจะเครียด กลัวลูกออกจากบ้าน
3.ลงโทษรุนแรงเพื่อดัดนิสัย
4.ส่งไปอยู่กับญาติ หรือส่งไปอยู่โรงเรียนประจำ เพื่อดัดนิสัย 

ความเชื่อทั้งหมดนี้ไม่ได้ช่วยให้พฤติกรรมของเด็กดีขึ้น แต่ล้วนทำให้พฤติกรรมดื้อต่อต้านแย่ลงไปอีก ขอให้รีบพาไปพบจิตแพทย์เด็กเพื่อตรวจประเมิน หรือโทรปรึกษาสายด่วนสุขภาพจิต 1323 ฟรีตลอด 24 ชั่วโมง แม้โรคนี้ยังไม่มียารักษาโดยตรง แต่สิ่งสำคัญที่สุดที่จะช่วยให้เด็กดีขึ้น คือการปรับแก้พฤติกรรมที่ไม่ดีของเด็กให้น้อยลง ซึ่งครอบครัวมีความสำคัญที่สุด โดยได้รับคำแนะนำจากทีมสหวิชาชีพ ในการปรับลดพฤติกรรมอย่างถูกวิธีและทำให้เด็กหายป่วย

บทความของนางสาว พรพรรณ ศรีนาค

 เรืี่อง พฤติกรรมก้าวร้าวเด็กปฐมวัย

"เด็กก้าวร้าว" พฤติกรรมตามวัยจริงหรือ?

การแสดงความก้าวร้าวของเด็กเล็กอาจเกิดขึ้นได้ เช่น พูดจาหยาบคาย ต่อว่า ไม่เคารพผู้อื่น ทุบตี หยิก กัด ผลัก ขว้างปา ทำลายสิ่งของหรืออาจรุนแรงถึงขั้นทารุณกรรมสิ่งมีชีวิตให้บาดเจ็บหรือล้มตาย และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกเด็กให้ละเมิดสิทธิผู้อื่นจนเกิดความเสียหาย ทางร่างกาย ทรัพย์สิน หรือทำให้ผู้อื่นกระทบกระเทือนจิตใจ

 1. สาเหตุทางชีวภาพ

 2. สภาพจิตใจของเด็ก

 3. การเลี้ยงดูภายในครอบครัว

 4. จากสภาพสังคม สิ่งแวดล้อม

วิธีป้องกันและแก้ไข

1. ผู้ใหญ่ต้องหยุดการกระทำอันก้าวร้าวของเด็กโดยทันที

2. แนะนำทางออกอื่นให้เด็ก

3. ไม่ควรตอบตกลง หรือต่อรองกันในขณะที่เด็กมีอารมณ์หรือพฤติกรรมก้าวร้าว

4. ผู้ใหญ่ต้องระวังที่จะไม่มีอารมณ์ตอบโต้เด็ก หรือเอาชนะกัน

5. การลงโทษเด็กไม่ควรใช้ความรุนแรง 

6. ฝึกให้เด็กรับผิดชอบต่อการกระทำที่ไม่เหมาะสมของตนเอง

บทความของนางสาววิลัยพร ไชยสุระ

 เรืี่องแก้ปัญหาเด็กเลือกกิน

วิธีการ

1. กินอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาเวลาอาหารถือเป็นเวลาที่อบอุ่นสำหรับครอบครัว👦👩👱

2. ควรกินอาหารเป็นเวลาตามมื้ออาหาร อย่างสม่ำเสมอจนเกิดความเคยชิน 😋😋😋

3. จำกัดปริมาณให้พอเหมาะการเตรียมอาหารให้มีขนาดชิ้นเล็กพอดีคำ เคี้ยวง่าย ก็สำคัญ เพราะอาหารที่มีขนาดใหญ่เกินไป หรือปริมาณเยอะไป อาจทำให้เด็กไม่อยากกินเพราะกลัวกินไม่หมด😜😜😜 

4. ปรับเปลี่ยนเมนูบ้างการจะฝึกให้ลูกกินอาหารชนิดใหม่ ๆ ควรจะค่อย ๆ เริ่มทีละน้อย😀😀😀💪

5. พ่อแม่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้ลูกเพราะลูกจะเลียนแบบพ่อแม่ทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องกินก็เช่นกัน😫😫

     การที่เด็ก ๆ ได้รับอาหารที่เหมาะสมในแต่ละมื้อตามวัยเป็นสิ่งที่ผู้เลี้ยงดูต้องให้ความใส่ใจ เนื่องจากสารอาหารที่ครบถ้วนจะช่วยให้เด็กมีร่างกายเจริญเติบโต ระบบต่าง ๆ ในร่างกายมีความสมดุล ไม่มีอุปสรรคต่อการเรียนรู้ จึงทำให้เกิดพัฒนาการที่ดีด้วยเช่นกัน

บทความของนางสาวพนิตรา แรงโสม

 เรืี่องลูกชอบเล่นคนเดียว ไม่ชอบเข้าสังคม ... ทำอย่างไรดี

มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ช่างพูดช่างคุยเวลาอยู่บ้าน แต่กลับกลายเป็นเด็กเก็บตัว ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเมื่อเวลาอยู่กับเพื่อน ๆ บางครั้งเมื่อคุณครูรายงานพฤติกรรมเวลาที่ลูกอยู่ที่โรงเรียนให้ฟัง คุณพ่อคุณแม่ก็ยิ่งแปลกใจ เพราะพฤติกรรมของลูกแตกต่างกับเวลาอยู่ที่บ้านราวกับคนละคน ทำให้คุณพ่อคุณแม่เกิดความกังวลใจว่าลูกจะเป็นเด็กขี้อายมากเกินไป หรืออาจจะเข้ากับเพื่อน ๆ ไม่ได้เมื่อโตขึ้น ในความเป็นจริงแล้วการที่เด็กบางคนไม่อยากเข้าสังคม หรือไม่อยากเล่นกับเพื่อน ๆ ไม่ได้เกิดจากความขี้อายหรือความไม่กล้าแสดงออกเท่านั้น บางครั้งอาจเกิดจากเหตุผลอื่น ๆ เช่น เด็กแค่ไม่สนใจกิจกรรมกลุ่มในขณะนั้น กำลังติดใจของเล่นในมือ หรือรู้สึกไม่สบายกับใจกับสถานการณ์บางอย่างที่ไม่คุ้นเคย แต่ถ้าคุณพ่อคุณแม่หรือคุณครูอยากให้เด็กรู้จักเล่นกับเพื่อน ๆ ร่วมทำกิจกรรมกับคนอื่น ๆ และปรับตัวได้เร็วก็ต้องช่วยกันปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเด็กอย่างค่อยเป็นค่อยไปด้วยวิธีดังต่อไปนี้

💙 หาสาเหตุแล้วแก้ให้ถูกจุด

💚เด็กชินกับการเล่นคนเดียว

💛พาลูกไปร่วมกิจกรรมกับเด็กคนอื่นบ่อย ๆ

💜คุณพ่อคุณแม่ต้องหาเวลาทำกิจกรรมร่วมกับลูกบ้าง

💖ปรึกษาแพทย์และนักจิตวิทยาเด็ก

บทความของนายณัฐวุฒิ บุรินทร์สุวรรณ

 เรืี่องลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน คุณพ่อคุณแม่ทำอย่างไรดี

วิธีแก้ปัญหาลูกงอแงไม่อยากไปโรงเรียน

😀คุณพ่อคุณแม่ไม่ควรแสดงอาการวิตกกังวล แต่ให้นิ่ง ๆ แสดงออกอย่างมั่นคงและอ่อนโยน ให้ลูกรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือเรื่องที่น่ากลัวอะไร

😁คุณพ่อคุณแม่ควรไปรับส่งลูกด้วยตัวเอง เพื่อให้เขารู้สึกมั่นคง ปลอดภัย

😄คุณพ่อคุณแม่อาจชวนลูกคุยให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ขณะแต่งตัวไปโรงเรียน โดยอาจบอกลูกถึงเหตุผลที่ต้องไปโรงเรียนให้เด็ก ๆ ทำความเข้าใจ

😍เมื่อไปถึงโรงเรียนแล้ว คุณพ่อคุณแม่ควรบอกเวลาที่จะมารับเขาให้ชัดเจน ด้วยน้ำเสียงมั่นคง และควรมาตามสัญญาเสมอ

 อาการกลัวโรงเรียนของเด็ก ๆ จะค่อย ๆ หมดไปได้เองเมื่อเด็ก ๆ โตขึ้น เด็กบางคนอาจชอบและมีความสุขในการไปโรงเรียนหลังจากที่เขาได้เรียนรู้ และได้รับรู้ว่าคุณพ่อคุณแม่พร้อมอยู่เคียงข้างเขาเสมอ อย่าลืมลองเอาคำแนะนำเหล่านี้ไปใช้แก้ปัญหาลูกร้องไห้งอแงไม่อยากไปโรงเรียน